<title_newspaper="Przekrój">
<title_article="Sześćdziesięciolatek">
<author_1="Juliusz Kydryński">
<language="pl">
<style="press">
<year="1954">
<month="9">
<date="1954-09-26">
<period="w">
<status="1_obieg">
<support="paper">
Nowy Teatr Miejski w Krakowie, wzniesiony wg planów architekta Jana Zawiejskiego, otwarty został dn. 22 października 1893 przedstawieniem inauguracyjnym, na które złożył się „Prolog" Adama Asnyka, uwertura Moniuszki „Bajka", 4-ty akt „Zemsty" Fredry,1-szy akt „Balladyny" Słowackiego, „Salve Polonia" Liszta, oraz fragment II-go aktu dramatu Mickiewicza "Konfederaci Barscy". Dyrekcję teatru objął Tadeusz Pawlikowski, człowiek młody, wszechstronnie wykształcony, pełen zapału i ambicji. Toteż jego dyrekcja (trwająca do r. 1899) jest jednym z najświetniejszych okresów dziejów teatru, którego sześćdziesięciolecie istnienia obchodzi obecnie polski świat artystyczny. Pawlikowski zasłynął jako znakomity inscenizator i niezwykle kulturalny twórca oryginalnego repertuaru. Wśród wielu wybitnych pozycji współczesnej literatury zagranicznej (Ibsen, Hauptmann, Maeterlinck) grywał chętnie utwory pisarzy polskich. Za jego czasów po raz pierwszy pojawia się na afiszu nazwisko Stanisława Wyspiańskiego (premiera "Warszawianki" w listopadzie 1898). Nowy dyrektor starannie dobrał sobie również zespół aktorski. Nazwiska Antoniny Hofmanowej, Honoraty Leszczyńskiej, Tekli Trapszo, Gabrieli Zapolskiej, Józefa Kotarbińskiego, Kazimierza Kamińskiego, Antoniego Siemaszki, Ludwika Solskiego, Maksymiliana Węgrzyna i wielu innych członków ówczesnego zespołu — to trwałe wartości w dziejach naszej sceny. Nic więc dziwnego, że teatr Pawlikowskiego stanął wkrótce na równi z najlepszymi scenami Europy. W ciągu pierwszego dwudziestolecia swego istnienia dzisiejszy jubilat (dopiero w r. 1909 ochrzczony „Teatrem imienia Juliusza Słowackiego"), pozostawał kolejno pod dyrekcjami: Józefa Kotarbińskiego (1899—1905), Ludwika Solskiego (1905—1913), ponownie Tadeusza Pawlikowskiego (1913—1915), Lucjana Rydla (1915—1916) wreszcie Adama Grzymały - Siedleckiego(1916—1918). Przez pewien czas (w r. 1905) o dyrekcję teatru ubiega się nawet Wyspiański, jednak miasto, wśród którego „ojców" poeta miał wielu wrogów, nie przyznaje mu jej. Telegraficzny styl niniejszego felietoniku nie pozwala — rzecz jasna— na nic więcej, poza lakonicznym i niepełnym wymienieniem najważniejszych wydarzeń owego pierwszego dwudziestolecia. 
</support>
</status>
</period>
</date>
</month>
</year>
</style>
</language>
</author_1>
</title_article>
</title_newspaper>
 
